Roy naar Afrika

Een paar dagen voor vertrek werd ik gebeld dat ik op zondag naar de Flinterzee kon vertrekken, die dan in Amsterdam zou zijn. De reis zou van Amsterdam naar Sapele (Nigeria) gaan. In Amsterdam hebben we sojameel geladen voor Sapele. Na dat we geladen hadden zijn we via de zeesluizen in IJmuiden opgestoomd naar Nigeria.

Alles liep voor spoedig tot dat we een alarm in de machinekamer kregen dat de druk van de hoofdbrandstof pomp te laag was, als je dit gebeurt springt automatisch de back-up pomp bij. De meester had nog een keer geprobeerd de hoofdbrandstofpomp bij te zetten maar de druk viel weer weg. Dus is er toen maar besloten om op de back-up pomp naar een veilig plaats te varen en daar te kijken wat er aan de hand was met de brandstofpomp. Na wat sleutel werk met de meester kwamen we er achter dat er een as in de
pomp was gebroken. Er werden spare-parts besteld na dat we contact met Flinter hadden gehad. Deze reserve onderdelen hebben we toen in Corunna (Spanje) opgepikt. Daar werden de onderdelen met een pilot bootje aan boord gebracht. We hebben toen weer gesleuteld en omdat we niet de hele brandstofpomp van de hoofdmotor konden verwijderen ontdekten we telaat dat er ook een tandwiel beschadigt was. Toen is er weer contact met Flinter geweest en is er besloten om een hele nieuwe brandstof pomp te laten komen. Deze is opgepikt in Las Palmas. Omdat het tandwiel wat de brandstofpomp aandrijft was beschadigd is heeft de meester besloten om door te varen op de back-up pomp en de nieuwe pomp pas te gebruiken als deze het begeeft. Na dit alles hebben we onze reis voortgezet.Nigeria is een land waarvoor je je heel goed moet voorbereiden. De mensen daar kunnen van alles gebruiken dus moesten al veiligheidsmiddelen worden opgeruimd. Was een dag of drie werk samen met de tweede stuurman. Hij heeft me gelijk maar alles verteld waarvoor het een en andere was. We hadden het ook al we op school gehad maar wat info hier over is nooit weg dacht ik. Verder vertelde de kapitein dat we alles op papier moeten hebben, zoals hoeveel eten er aan boord is en hoeveel schoonmaakmiddelen, je hoefde nog net niet op papier te hebben
hoeveel vellen wc papier je had, de rollen waren genoeg.

Na twee weken varen waren we dan eindelijk bij Sapele aan gekomen. Nou ja de kust van Nigeria, Sapele is nog een uurtje of 7 varen land inwaarts. Op deze rivier de Benin river werden we begeleidt door een loods, maar deze kwam pas aan boord toen hem dat uitkwam. Voor dat we op de rivier zouden komen moesten we eerst door de pieren en tussen de pieren zouden dan boeien moeten liggen. Dacht je dat ze er waren, mooi niet dus. Dus met een goedverstand naar binnen gevaren. Nadat de loods dan eindelijk aan boord was werd er ons gevraagd of we binnen wilden blijven omdat er last was van piraterij (ik moet zeggen dit alles geeft je een veilig gevoel geeft).

Op de rivier kan je dan gaan genieten van de natuur (de echte rimboe). Ik vond het heel indrukwekkend omdat ik nog nooit deze natuur in het echt had gezien. Er waren allemaal kleine dorpjes aan de oever van de rivier en de mensen van de rivier voeren met kleine bootjes op ons schip af om te vragen of we niets iets te eten voor ze hadden. Je kan er geen woord van verstaan maar goed dit nam je dan maar aan, de kapitein vertelde dan de mensen die aan de rivier woonde al hun bezittingen aan hadden of met zich mee voeren in het houten bootje. Ik kan je vertellen dat dat echt niet veel was of van goede kwaliteit. Het is heel zonde van een land wat zoveel geld verdient met olie (aan het kust stikt het van olie platforms).

Na een halve dag varen waren we dan eindelijk in Sapele. Daar kon je dan gaan ergeren aan het zooitje ongeregeld. We waren +/- een half uurtje in Sapele toen kregen we bezoek van de autoriteiten zoals Port Health, Port Control, Port state en de douane (Customers) en nog wel meer van dit soort mensen. Al deze instanties (ik zal ze maar even zo noemen) komen allemaal met een mannetje of 5 á 6, dus een volle bak in de hut van de kapitein. De eerste en de tweede stuurman hielden ze zo lang mogelijk op omdat het anders niet te controleren is. De kapitein had mij gevraagd of ik bij hem in de hut wou blijven omdat als hij even wat papieren moest pakken, anders zou zijn hut wel eens heel snel leeg kon zijn. Nadat de eerste mensen weg waren met hun cadeautjes
(sigaretten en een fles wijn, dit hoort daar omdat ze anders nog wel eens moeilijk kunnen gaan doen over een punt die je vergeten bent aan het einde van een zin). Moest ik samen met de kok even met de mensen van Port Healty naar de food store. Daar heb ik met dood geërgerd aan die mensen omdat van alle producten die wij aan boord hadden er minimaal een in hun zak ging. En hier van mag je dan ook niets zeggen omdat je Port Healty anders beledigt en aangezien ze daar met een boete van 1000 US dollar beginnen te praten was je maar verstandig en hielt je je mond maar dicht. Toen ze eindelijk weg waren ben ik maar weer naar de hut van de kapitein gegaan, waar zich een probleempje voor deed. De douane maakte er een groot probleem van dat de kapitein op de lijst van de sigaretten en drank niet de sigaretten en de flessen wijn had staan die voor het weg geven waren. Na ja werkelijk een half uur over deze onzin hebben gepraat was het dan wel goed als we voor iedereen van de douane een doos sigaretten en een fles wijn hadden en ze hadden toen ook nog het lef om te vragen of zijn ook nog een doosje bier en twee doosjes frisdrank voor de grote baas hadden op kantoor hadden. Je moet het maar nemen zoals het is zij de kapitein en wees blij dat ze geen woord kunnen verstaan van onze taal. Nederlands is echt een mooie taal wat dat betreft ze kunnen er echt geen woord aan vast knoppen en je kan je dan ook wel voor stellen wat we het niet kunnen laten om grapjes te maken. En soms moesten we dan weer uitleggen waarom we dat weer aan het lachen waren.
Na al dit gepraat konden we dan eindelijk beginnen met lossen. Ze hadden daar een zuigpijp voor die het sojameel zou opzuigen en dan zou het worden opgeslagen in een silo. Het sojameel was erg plakkerig dus schoot het niet op met lossen maar geen nood daar hadden ze een oplossing voor. Er werd een groep Nigerianen los gelaten in het ruim (gemiddelde leeftijd 14 jaar) met schoppen. Op deze manier konden ze dan het sojameel naar de zuigpijp verplaatsen. Ze werkte in een soort twee ploegen dienst van een half uur op en dan een half uur af. Als de jongens niet hard genoeg werkte werden ze geslagen met een elektriciteit kabel (echt heel hard was niet om aan te zien). Na een dag of 4 kwam er dan een BOB CAT. Dit is een soort kleine bulldozer. Deze werd het ruim in getakeld met een kraan. Wij dachten al met z’n allen dit gaat wat worden. De BOB CAT moest en zou onder de zuigpijp door het ruim van het schip in terwijl dit ook wel buitenom kon. Maar wij domme Nederlanders weten niet hoe dat moet dus hou je maar verstandig je mond dicht. Gelukkig ging alles verder goed, maar deze Nigerianen kunnen dus voor geen meter samen werken, als een Nigerian zegt dat het zo moest zou het ook zo gebeuren.
In Sapele liep ik altijd wacht met de eerste stuurman van 00:00 tot 06:00 en wat schoon maar werk in de machinekamer deed ik dan overdag. De jongens die aan het wer
k waren in het ruim vroegen heel vaak om water “Give my water” dat was dan ook gelijk het enige engels wat er verstaanbaar uit kwam “Give my this, give my that”. Was ook wel te begrijpen want alles wat ze hadden, hadden ze aan, je kreeg er alleen hoofdpijn van omdat ze continu aan je zitten om aan dacht te krijgen en misschien zouden ze dan nog een keer wat krijgen.

Vlak voor dat we klaar waren met het lossen kregen we een telex dat we zouden gaan laden in Takoradi (Ghana) voor Sete in Frankrijk. We waren er blij om omdat Ghana een stuk minder erg is dan Nigeria. Nadat we weer een halve dag op de Benin river hadden gevaren ging de loods van boord. Dat was een heel spektakel. De loodsboot kwam langs zij en ging flink op en neer op de golven omdat er wat deining stond. De tweede stuurman tilde de loodsladder op zodat als de loodsboot langszij was deze op het dek van de loodsboot gelegd zou kunnen worden en dan zou de loods gewoon van boord kunnen. Normaal pakt een matroos van de loodsboord dan even de ladder aan maar dat deden ze daar natuurlijk niet. Van de negen man aan boord nam niemand even die moeite. De ladder kwam dus tussen de loodsboot en ons schip, er braken twee trede’s af terwijl dit niet nodig was. De loods was toen heel pissig en begon te schelden naar de loodsboot, ik weet niet wat hij zei maar klonk niet echt goed. Toen de loods maar aan boord van de boot gesprongen is kreeg de eerste matroos een goede klap van de loods (wel leuk om te zien).


De loods was van boord dus op weg naar Takoradi. Naar Takoradi was het een dag of twee varen vanaf Sapele. Toen we hadden afgemeerd kwamen na een poosje ook hier weer allemaal belangrijke mensen aanboord. Het gaat hier wel allemaal wat vriendelijker dan in Nigeria ze vragen hier niet om een cadeautje, dat kon je gewoon uit je zelf geven. Alleen hebben de kapitein en ik gelachen om de Douane. Ze vroegen wat wij van Nigeria vonden, nou ja kapitein een verhaaltje gehouden van wat hij er van vond (niet veel goeds dus) en op het laatst zeiden ze dat zij niet zo waren als de Nigerianen. De kapitein vroeg toen ze weg gingen of ze een doosje sigaretten wouden, toen keken ze ons raar aan jo. Een van die mannen zij dat ze niet op een been konden staan. Dus nog maar een doosje sigaretten er bij en een flesje wijn anders gaan ze ook hier moeilijk doen en aan gezien we daar geen zin in hadden. In tegen stelling tot Nigeria mochten we hier wel aanwal. Ik ben met de meester en de tweede stuurman aan wal gegaan. We hebben Takoradi city even bekeken heel in druk wekend om te zien hoe de mensen daar leven, wij hebben niets te klagen in Europa. De tweede stuurman en ik hebben daar wat houtsnijwerk gekocht voor thuis. Toen we weer bij het schip waren zagen we dat het al opschoot met het laden en dat we de volgende dag al weer zouden vertrekken. We zijn die volgende dag dan ook om drie uur s’ middags vertrokken naar Sete. Door de erts die we hadden geladen lag het zwaarte punt van het schip heel laag en daar door slingerde het schip behoorlijk, ik was al een paarkeer goed misselijk geweest maar nu het schip een kurken trekker beweging maakte was ik nu echt goed zeeziek, ik heb een paar keer overgegeven. De kapitein zei je groeit er wel overheen, nou ja laten we hopen dat dat snel gebeurt dan. Maar na een dag op bed te hebben gelegen had ik er gelukkig geen last meer van. De reis van Takoradi naar Sete verliep voorspoedig en ik ben samen met de meester dan ook naar thuis gevlogen vanuit Sete.

Ik vond het een hele ervaring in dat Afrika en heb een heleboel geleerd aan boord van de Flinterzee. Ik zou het zo weer over willen doen alleen dan naar het Noorden.